Bræðsluhúsið Grána var byggt 1999-2000. Þar eru uppsettar vélar og tæki til að sýna íslensku síldarverksmiðjuna á
árunum 1935-45. Lýst er framleiðsluferlinu frá því að síldin kemur inn í verksmiðjuna og þangað til dýrmæt
afurðin, lýsi og mjöl, fer til frekari iðnaðar og landbúnaðar erlendis.
Síldarminjasafnið hlaut fyrir sýningarnar í Gránu og Róaldsbrakka Evrópsku safnaverðlaunin 2004, Michelettiverðlaunin, og var þá
kjörið besta nýja iðnaðarsafn Evrópu (sjá nánar um uppbygginguna). 
Helstu áfangastaðir í bræðsluminjasýningunni:
- Þrærnar. Í þrónni er síldin geymd áður en kemur til vinnslunnar.
- Suðukarið. Í suðukarinu, sjóðaranum, er hráefnið soðið við mikinn gufuhita.
- Ketilhúsið. Gufukatlarnir – fyrst kolakyntir, síðar olíukyntir. Þar er gufan framleidd, megin aflgjafi vinnslunnar.
- Lýsishúsið. Skilvindurnar vinna lýsi úr blóðvatni þrónna og soðvökva frá sjóðara og pressum.
- Pressuhúsið. Í pressunni þrýstist vökvinn úr soðmaukinu og fasta efnið, pressukakan, flyst til rífara og þaðan í þurrkarann.
- Þurrkaraplássið. Ofn – eldhólf – kolakynt, síðar olíukynt. Hitagjafinn til þurrkunar mjöls.
-
- Þurrkarinn. Hitinn berst frá eldofninum inn í þurrkarann og tætt pressukakan flyst eftir honum við hringsnúning og þornar á leið sinni í gegn.
- Blásarinndregur hita og raka úr þurrkaranum og og skilar heitri gufunni út í reykháf.
- Snigill og skúffutórflytja mjölið í kvörnina þar sem það er fínmalað.
- Mjölhúsið.Að mjölvoginni berst mjölið með blásara eða snigli þar sem það er vigtað og sekkjað. Í mjölhúsinu eru sekkirnir geymdir í miklum stæðum þangað til kemur að útskipun.
Í bakhúsi við Gránu, Njarðarskemmunni, er rafstöðin, lager verksmiðjunnar og efnarannsóknastofa. Þar eru staðsettar gamlar vélar til rafmagnsframleiðslu. Atlas-díselvél með rafali frá 1939, stór gufutúrbína 1946 og vatnsvél með rafali frá Hvanneyrarvirkjuninni 1913.
Á Gránulofti er Gallerí-Grána þar sem iðulega eru margvíslegar skammtíma list- og sögusýningar.
